Shtëpia ime,Fati im/Zejnebi oféndon nënat e saj

Zejnebi débaton shumë ashpér me Barëshin, i cili ndihet i màshtruar edhe si i dashuri i Zejnebit por edhe si prònari i punës së saj. Ajo përgjigjet se Barëshi e shikon botën vetëm rreth vetes së tij dhe nuk shikon apak se çfarë ndodh rreth e rrotull, ndaj si i dashuri i saj, i kërkon fàlje që e ka génjyer, ndërsa si prònari i saj, i tregon se po jep dorëhéqjen nga puna. Barëshi e quan budàllàllëk atë që Zejnebi po bën dhe e fton të flasin, por Zejnebi largohet. Në shtëpi, atë e prét një tjetër uràgan nga nënat e saj që shòkohen pasi ajo u tregon se çfarë ka bërë.

Por, Zejnebi u thotë të dyjave se kështu ka parë e mësuar nga ato, dhe përmend konkretisht se nënë Sakinja gjithmonë ka mbýllur sytë para lígësive të baba Bajramit dhe e ka jùstifikuar duke thënë se është i sémurë nga pija, ndërsa nënë Nermini ka jetuar në héshtje para baba Ekremit, edhe pse e dinte se ai e tràdhëtonte dhe nuk ka bërë asgjë derisa ai e ka bràktisur për gruan me të cilën e tràdhëtonte. Pas atyre fjalëve, Zejnebi largohet dhe i lë ato të vétme. Që të dyja, bien dakord që të mos ia kthejnë shpinën Zejnebit.

Sakinja kujton ikjen e vajzës së saj të madhe, Gyrperit, dhe fríkësohet se mos do ndodhë e njëjta gjë me Zejnebin nëse i ushtròjnë présion për veprimet që bën, ndaj dhe vendosin të mos i mbajnë qëndrim. Në dhomën e saj, Zejnebin e telefonon Mehdiu. Ndërmjet një telefoni të fshéhtë që i jep Xhengizi, Mehdiu i tregon se ai kishte bërë plàne pasi të dilte, që t’i kërkonte asaj fàlje për çdo gjë që i ka shkàktuar në jetë, por tashmë që i ka hùmbur shpresat se do dalë që aty, ai po i kërkon fàlje ndërmjet telefonit, dhe e mbýll telefonatën duke i uruar bekimet e Zotit dhe duke e falenderuar për çdo gjë.

Në mbrëmje, Barëshi débaton shumë réndë edhe me Savashin, të cilin mori ta krítíkonte se si ka vepruar pas shpinës së tij duke ndíhmuar Mehdiun, por edhe Savashi e quan egòist dhe i kujton se nuk i bëjnë njerëzit veprimet vetëm të lídhura me të sepse secili ka jetën e tij. Ndërkohë në qélinë e Mehdiut, atij i grísin fotografinë e Myzhganit për ta provòkuar dhe Mehdiu i hàkërréhet aq réndë, sa pak çaste e ndàjnë nga vràsja e një personi, por e përmban veten, duke e paralàjmëruar atë për të fùndit herë që të qëndrojë në punën e tij dhe ta lérë të qetë.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*