Shtëpia ime,Fati im/ Nazllë nxít Mehdiun kùndër Zejnebit

Mehdiu takohet sërish me Nazllën, sepse kjo e fùndit i shkon nga pas, pa u ndjérë àspak në sìklet që Mehdiu jo vètëm nuk hèdh àsnjë hàp kùndrejt saj, por gjatë gjithë kohës përmend vètëm Zejnebin. Sipas Nazllës, kjo e fùndit është fare e pàditur nga ana dashurore, ajo nuk e njèh àspak dashurinë dhe këtë e ka vèrtetuar duke mos ia dìtur vlèrat një mashkulli si Mehdiu. Ndërkohë Mehdiu, përgjìgjet se e ka menduar fare ndrýshe Zejnebin kur janë martuar, ka menduar se është një vajzë e thjèshtë lagjeje, por doli të ishte një princeshë.

Biseda mes tyre mbýllet sërish me një ftesë nga ana e Nazllës për Mehdiun, por ky i fùndit përsëri rèfuzon. Në mbrëmje, Barëshi fton gjithë ekìpin në ambjèntet e zyrës në një orar fare të papërshtàtshëm, duke kèrkuar shumë ndjesë paràprakisht dhe duke thèksuar se nuk do i kishte shqètësuar po të mos kishte qenë dìçka aq urgjènte. Pasi krýen puna, të gjithë làrgohen, përveç Zejnebit, e cila qèndron aty deri vonë, pasi Barëshi e fton të bìsedojnë për jetën e saj, mbi të cilën ka krìjuar shumë pýetje nga ai mëngjes i ngrènë në shtëpinë e saj.

Bashkëbìsedimi mes Zejnebit dhe Barëshit zgjàt goxha, pa e ditur se në hýrje të kòmpanisë, Zejnebin e prèt Mehdiu, i cili po e përndjèk atë. Mehdiun e shikon vètëm Barëshi, por nuk i trègon asgjë Zejnebit, për të mos e pànikosur. Të nesërmen në mëngjes, ai telefon Nerminin pa hùmbur kohë, për t’i trèguar të gjithë ngjàrjen me Mehdiun një natë më parë. Nermini frìkësohet për vdèkje, duke menduar të gjitha làjmet në gazetë lìdhur me vràsjet e femrave, nga ana e bashkëshortëve apo ish bashkëshortëve.

Të dy dìskutojnë me njëri tjetrin se si duhet ta zgjìdhin këtë çështje, pa e rènduar Zejnebin dhe pa e frìkësuar atë. Në mbrëmje, të gjithë përgàtiten për dasmën e Nuhut dhe Xhemilesë, e cila do përlòtë shumë njerëz, sepse dasma ngèlet thuajse bosh, pasi àskush nuk ka pranuar të shkòjë në dasëm, përderisa Mehdiu nuk e ka apròvuar dhe nuk do màrrë pjesë. Megjithatë, Zejnebi me familjen e saj nuk tèrhiqen për asnjë moment, duke bërë gjìthçka që kanë në duar, vètëm për të gëzuar Nuhun dhe Xhemilenë dhe që të mos ndìhen të vètëm.