Shtëpia ime,Fati im/Myzhgani dél kùndër Mehdiut

Zejnebi përbàllet me paragjýkimin që ùrrén më së shumti në jetë, pasi zoti Bahri, kòmísioneri, i tregon Zejnebit se prònari i shtëpisë nuk pranon që ta japë shtëpinë me qera në një familje vétëm me femra, të cilën në të vërtétë nuk e qùan as familje. Ajo kùndërshtòn shumë fuqíshëm për t’a bíndur se po gàbohet, por ai nuk ndrýshon aspàk vendim. Ai làrgohet që aty, duke e lénë Zejnebin të pàshpresë, derisa zoti Bahri i tregon se ka edhe një shtëpi tjetër të dísponueshme por që është me një çmim më të làrtë sepse hyn në kategorinë e vilave.

Shtëpia e madhe e mahnit Zejnebin dhe Sulltanën, ndërsa Sakinja shqétësohet se si do ia màrrë pluhurat. Për shkàk të çmimit të lartë dhe faktit që Sulltanës i pëlqeu aq shumë, Zejnebi e fton atë që të jetojnë së bashku. Sulltana lumturohet që nuk e ka fírmosur ende kòntratën për shtëpinë që do merrte vetë me qera dhe pranon me shumë kënaqësi ftesën e Zejnebit, duke u përqafuar me Sakinenë, që do jetojnë së bashku dhe nuk do u duhet të màrrin 3 autobuzë vetëm për të pirë një kafe me njëra tjetrën.

Nga ana tjetër, Mehdiu shkon në shtëpi pikërisht në momentin kur Myzhgani po u ngàrkon disa djemve të lagjes, mobiliet dhe sendet e ngélura nga Zejnebi dhe Sakineja. Ai i kthén mbràpsht dhe mérr Myzhganin brénda në shtëpi për të biéseduar. Myzhgani fillimisht pandeh se ka të bëjë me Burhanin por shpejt e kupton se nuk është ashtu. Së bashku me Nuhun, Mehdiu i trégon Myzhganit dhe Xhemilesë se ka véndosur të shesë dyqanin që të fillojë dhe zgjérojë një bíznes me Nuhun. Myzhgani kùndërshton menjëherë, duke thënë se ai është dyqani babait dhe nuk do e shésë për asgjë në botë.

Xhemilja trégohet shumë mbéshtétëse, ndërsa Nuhu përpíqet të zbùsë kokëfòrtësinë e Myzhganit. Sakaq, Zejnebi làrgohet për në takimin me stafin, ku do lùajnë, argëtohen por edhe punojnë. Ajo gjen momentin për të bíseduar me Barëshin, të cilit i kërkon ndihmë me letrat e kòntratës së qerasë, gjë për të cilën ai shprehet i gàtshëm. Më pas, i kërkon t’i hédhë një sy çéshtjes së dívòrcit mes Nerminit dhe Ekremit, duke lënë të dijë se ajo tràdhéti ka qenë shumë e madhe sepse Nermini kishte spònsorizuar gjithë universitetin e Meltemit, gruas me të cilën Ekremi u làrgua.