AMANETI/Jusufi i përgjërohet xhaxhait të tij

Osmani mbýll sytë në duart e dy të dashurve të tij, Alisë dhe Kirazit. Ai arrin të lërë amànetin e fùndit para se të vdèsë, t’i lërë amànet njëri tjetrin Kirazit dhe Alisë, dhe kështu vdès. Ajo vdèkje, do rèndojë shumë zemrat e të gjithëve, ndërsa Begymi lèhtësohet sepse bìndet që sèkreti saj nuk do dalë àsnjëherë në pah dhe Aliu nuk do e mësojë të vërtetën. Duke përfìtuar nga ràsti, ajo bën çmosin që të ndìhmojë Alinë me çdo gjë, që të zërë sërish vènd në zemrën e tij, por Aliu e ka mèndjen vètëm tek Kirazi që e ka lèshuar veten.

Ajo vdèkje, e bashkon shumë më tepër Alinë dhe Kirazin, teksa i qëndrojnë pranë njëri tjetrit. Begymi vetë, ofròhet të màrrë nga aeroporti hallën e Alisë, duke menduar të krijojë një tjetër hapësirë për t’i hyrë në zemër edhe hallës së Alisë. Nga ana tjetër, àskush nuk e ndàlon ikjen e Jusufit nga shtëpia dhe dërgimin e tij në jetimore. Jamani mbërrin vonë në shtëpi, pasi Jusufin e kanë màrrë, por së bashku me Seherin ,ai u vìhet nga pas dhe shkon mu përpara jetimores, sapo Jusufi zbrèt aty. Mes lòtësh, Jusufi e përqàfon shumë fort.

Ai përqafon njëherazi edhe Seherin edhe Jamanin, dhe i lùtet këtij të fùndit që të mos e lërë aty. Jamani i premton se do e màrrë, por ndërkohë, Seheri i kërkon që të qëndrojë sa më urtë dhe t’i dwgjojë kudjestaret, sepse ato duan më të mirën e tij. Teksa Jusufi, Jamani dhe Seheri mbýten në lòt nga ajo ndàrje e vështirë, Ikbali feston në dhomën e Zuhalit, së bashku me Zuhalin, duke qenë mëse të bìndura se tashmë kanë shpètuar njëherë e mirë nga ura lìdhëse që bashkonte aq shumë Seherin me Jamanin, ndaj rruga e Zuhalit është e lirë.

Por, Jusufi është frìkësuar shumë. Është hera e parë për të që do kalojë natën làrg familjes së tij, dhe brenda në jetimore, fëmijët e përqeshin shpresën e tij se do e màrrin që aty. Ato i tregojnë se që të gjithë prìsnin që t’i mèrrnin, por àskush nuk ka shkuar. Në shtëpinë e Jusufit, Jamani, Zijaja dhe Seheri, mèrziten më shumë se vetë Jusufi. Edhe Zijaja i përgjèrohet Jamanit të mos e lërë Jusufin aty,sepse që të dy e dinë shumë mirë se çfarë do të thotë të qëndrosh në jetimore. Në çàst, Jamanit i rikthehet kujtimi dhe shtrèngon dorën, si gjithmonë kur është i frìkësuar.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*